17 Ιούλ ΚΛΑΣΣΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ – ΛΗΣΤΕΙΑ
Grade 6c
ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
ΠΕΔΙΟ ΣΠΗΛΙΑ ΝΤΑΒΕΛΗ, ΠΕΝΤΕΛΗ
-«…και γιατί να την πούμε Ληστεία;»
-«Γιατί σου κλέβει τη δύναμη ρε μεγάλε, σε αδειάζει, άσε που είναι και σπηλιά Λήσταρχου εδώ..»
Κάπως έτσι απάντησε ο πάντα ευφυολόγος Κορές στον Αγνόγλου εκείνο το μακρινό Καλοκαίρι του 1985 μετά το άνοιγμα της πιο χαρακτηριστικής σχισμής του αρχαίου Λατομείου της Πεντέλης, δίπλα ακριβώς από την περίφημη Σπηλιά Νταβέλη. Δύσκολα βρίσκεις άλλον αναρριχητή με τόσο εύστοχα προσωνύμια διαδρομών που να κλειδώνουν στον χρόνο την προσπάθεια, τον φόβο, το γέλιο ή την πνευματική κατάσταση τη στιγμή της «πρώτης ανάβασης». Λέγεται ότι το όνομα μιας διαδρομής είναι σαν την υπογραφή του καλλιτέχνη στον πίνακα του και ο Κορές ήταν (και είναι) μεγάλος καλλιτέχνης. Φαντάζομαι το δέος και την ευφορία που θα ένιωθε εκείνη τη στιγμή χαζεύοντας τη ζωγραφιά τους από κάτω: το στιλπνό μάρμαρο, η τέλεια σχισμή μοναδική στο είδος της στην Αττική και ..οι μόλις 4 μόνιμες ασφάλειες που άφησαν πίσω.
Η Ληστεία ανοίχτηκε σε δυο σχοινιές, επαναλαμβάνεται όμως πια σε μια. Το πρώτο μέρος περιέχει το crux στη μέση και τις μοναδικές 3 μόνιμες ασφάλειες. Το δεύτερο ξεπερνά τη στέγη και ακολουθεί τη βαθιά σχισμή μέχρι πάνω. Τα αγχώδη πρώτα μέτρα, το rock over για να πάρεις τη σχισμούλα αριστερά, το undercling στην τριγωνική μύτη που ακολουθεί -καλύτερα με το αριστερό εκεί για να μπορέσεις να φτάσεις βολική σχισμή δεξιά.. και ύστερα το lock off, με το αριστερό χέρι να αναζητά τη καλή χούφτα ψηλά τυφλά.. και κάπως έτσι ξεμπερδεύεις με το κάπως μαλακό αυτό 6c. Ένα τελευταίο layback σε μπλοκ που καλό είναι να ασφαλιστεί στα γρήγορα με έναν άσσο Cam, και πιάνεις ρελέ (2 πλακέτες).
Ύστερα η σχισμή.. βγαίνεις κόψη, προσεγγίζεις με το δεξί πόδι ψηλά, και ασφαλίζεις την είσοδο με μεγάλο καρύδι (10άρι ή μεγαλύτερο, καλύτερα exes). Θυμήσου, το σώμα αριστερά και τα πόδια μέσα στη σχισμή! Αυτή ασφαλίζεται καλά και πυκνά με μεσαία – μεγάλα καρύδια, εξάγωνα και cams αν το αντέχεις. Στα 5 μέτρα πάντως σε περιμένει τέλειο διαμπερές (συνήθως υπάρχει μόνιμος ιμάντας) και μετά η σπηλίτσα για ξεκούραση. Στην μπανιέρα από πάνω μπαίνει το τελειότερο #10αρι καρύδι που θα βάλεις στη ζωή σου που λέει ο λόγος.. και μετά, πρώτα δεξί χέρι στο τσεπάκι, αριστερό σε κατηφορικό τάκο και gaston σε σχισμούλα για τ’ αριστερό, ένα μεσαίο καρυδάκι σε δεξί μπλοκ και πιο πάνω το ρελέ!
Το δίχως άλλο, η διαδρομή αυτή αποτελεί το πιο ιδιαίτερο 6c που μπορεί να βρει κανείς τριγύρω, με το υβριδικό της ύφος λίγο σπορ λίγο trad, να προκαλεί ακόμη και τους λιγότερο επιδέξιους, έστω και αν το πρώτο βύσμα τους πέφτει κάπως ψηλά. Status το οποίο πριν από κάτι χρόνια προσπάθησε να αλλάξει ο Commando προσθέτοντας αλλεπάλληλα ένα βύσμα στα πρώτα μέτρα (εκεί που ακριβώς παίρνει καλό μεσαίο καρυδάκι) στον μανιασμένο του αγώνα να «νικήσει» τη σχισμή για να καρφώσει το εθνικό λάβαρο στη κορυφή. Οι προσπάθειες του απέτυχαν και τα ίχνη του εξαφανίστηκαν και ευτυχώς δηλαδή γιατί τι να μας πει ένας top rope commando όταν τη διαδρομή έχει περπατήσει ο Νικολάκης ο ξυπόλητος, στα χαλαρά δίχως παπούτσι και σχοινί παρακαλώ.
Ίσως το πιο αλλοπρόσαλλο free solo που έχει καταγραφεί στα βράχια μας, ξυπόλητο on sight από τον Νικολάκη ένα φυσικό ακατέργαστο ταλέντο που πέρασε (κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90) και χάθηκε σε κάτι περίπλοκα μονοπάτια του νου. Αξίζει ωστόσο να ειπωθεί ότι ο πρώτος που τη σόλαρε (χωρίς σχοινί) και μάλιστα δυο φορές, ήταν ο Αντώνης Σκευοφύλακας. Ναι.. η διαδρομή όπως και το πεδίο όλο δηλαδή, έχει με τα χρόνια συνδεθεί με αλλόκοτες ιστορίες που κάποιες από αυτές δεν πήγαν και τόσο καλά..
Αλλά τελικά, αυτή είναι η «Ληστεία». Ένα κομμάτι ζωντανής ιστορίας της αθηναϊκής αναρρίχησης γραμμένο πάνω στο πεντελικό μάρμαρο. Μια γραμμή που δεν «σιδερώθηκε» που άντεξε στις ιεροσυλίες και που συνεχίζει να ζητάει σεβασμό, σθένος και καθαρό μυαλό. Αν βρεθείς ποτέ στην Πεντέλη και την κοιτάξεις από κάτω, μην σκεφτείς μόνο τα μέτρα ή τον βαθμό. Σκέψου το γέλιο του Κορέ, το θάρρος του Σκευοφύλακα, την ελευθερία του Νικολάκη. Πάρε τα καρύδια σου και όρμα. Η «Ληστεία» σε περιμένει εκεί, αμετανόητη και όμορφη, για να σου κλέψει την ανάσα – με τον πιο γοητευτικό τρόπο.
Γιώργος Βουτυρόπουλος